اساس مراقبه (بخش اول )

   نخست مايلم به شما خوشامد بگويم، زيرا شوقي براي الوهيت داريد، زيرا مي خواهيد
به وراي زندگي معمولي، به زندگي يك سالك گام بنهيد و زيرا كه با وجود خواسته هاي دنيوي، عطشي براي حقيقت داريد

 

 مردمي كه عطش حقيقت را احساس كرده اند،
خوش اقبال هستند.

 از ميان ميليون ها انسان كه زاده مي شوند، فقط اندكي هستند كه شوق حقيقت را دارند.  شناخت حقيقت بركتي عظيم است ، ولي حتي اشتياق آن را داشتن نيز بركتي بزرگ است. حتي اگر به حقيقت دست نيابيد، اشكالي ندارد، ولي هرگز تجربه نكردن آن عطش، بداقبالي بزرگي است.

خود را به هستي واگذار

خود را به هستي واگذار. واگذار كردن خود بسيار زيباست، زيرا تو را زيبا و برازنده مي سازد و فرصت بزرگي را پيش رويت قرار مي دهد. هستی خير و رحمتش را در حجمي وسيع بر تو جاري مي سازد.

 

كسي كه همواره در حال ستيز است، بسته و دور از دسترس خداوند مي ماند. كسي كه رها و در آرامش است، كسي كه با هستي دشمني ندارد و به هيچ طريقي درصدد غلبه بر كسي يا چيزي نيست، در دسترس هستی است. تمام درها و پنجره هاي او باز است. باد مي تواند در او وارد شود و بر او بوزد. باران مي تواند بر او ببارد و خورشيد مي تواند بر او بتابد. پس خدا مي تواند در او وارد شود. هستی گاهي در شكل باد وارد مي شود، گاهي در شكل باران و گاهي در شكل خورشيد. اينها راههاي ورود خدا در تو هستند. او هرگز در شكل خدا وارد نمي شود. هستی يك شخص نيست. تو هستی را در شكل يك شخص ملاقات نخواهي كرد. هميشه با او در شكل انرژي اي طبيعي تماس خواهي يافت. گلي كه شكوفه زده خدايي است كه بر تو سلام مي كند و آسمان پر ستاره...

هستی بازوانش را به روي تو گشوده و آماده در آغوش گرفتن توست. اما هستی تنها زماني مي تواند تو را در آغوش بگيرد و بر تو بوسه زند كه دست از ستيز برداري و گرنه چنان مشغول و درگير خواهي بود كه هيچ فرصتي براي عشق بازي با خدا نخواهي يافت.

زندگي يك رهرو بايد سرشار از عشق به هستی باشد. رهروي همان عشق بازي با هستیست و به همين دليل آرامش، راحتي و رهايي عظيمي لازم است. اين تنها چيز لازم است.

و

نخستين چيزي كه بايد به خاطر داشته باشي اين است كه موهبت زندگي به ما هديه داده شده و زندگي چيزي نيست كه ما خود بدست آورده باشيم. در حقيقت، ما اصلا شايسته زندگي نيستيم. اين يكي از قوانين شگفت انگيز هستي است: آناني كه شايسته زندگي هستند- همچون بودا و مسيح – از گردونه زندگي خارج مي شوند اما كسانيكه شايسته زندگي نيستند بارها و بارها زندگي مي كنند.

اگر تو براي زندگي شايستگي پيدا كني آماده خواهي بود تا در غايت نهايي محو شوي. اگر شايستگي پيدا نكني مجبور خواهي شد دوباره باز گردي.

دومين چيزي كه بايد به خاطر داشته باشي شگفتي روح است. روح تو چيزي نيست كه از آن تو باشد، بلكه روح، جريان پيوسته هستی در توست. تو در هر لحظه هستی را تنفس مي كني، البته، ناآگاهانه. آن لحظه كه از اين نكته آگاه شوي در شگفت خواهي شد. ما هستی را مي نوشيم، هستی را نفس مي كشيم، هيچ چيزي غير از هستی وجود ندارد. هستی منبع تغذيه ماست، ريشه ماست، شاخه و برگ ما و گل و ميوه ماست. هستی همه چيز است و ما هيچ چيز نيستيم...اشو

عصیان

عصيان كردن عليه همه چيزهاي مرده و بيهوش، بزرگترين ماجراجويي، بزرگترين تحول است.

اين كار روح و هوش تو را صيقل مي دهد. درتو فردي يكپارچه مي آفريند و فقط در اين يكپارچگي است كه گلهاي شادماني شكوفا مي شوند و تو به رشد مي رسي، و گرنه عقب مانده خواهي ماند.

سن متوسط رواني انسان بيش از دوازده سال نيست. ما در دنيايي عقب مانده زندگي مي كنيم. حتي كسانيكه هشتاد يا نود سال دارند فقط جسمشان پير است. سن آنها بالا رفته است اما ازنظر رواني دوازده سال بيشتر ندارند. از اينروست كه گاهي مي توان ديد سن و سالشان را فراموش مي كنند و رفتاري كودكانه ازخود نشان مي دهند.

كافيست به كسي توهين كني تا درعرض چند ثانيه  او ديگر يك فرد هشتاد ساله نباشد. تا پسر بچه اي دوازده ساله شود و اوقات تلخي كند. تا همه چيز را در مورد خرد و تجربه فراموش كند.

شهامت بيشه كن. به شيوه اي گرم و پرحرارت شجاع باش و مخاطره كن، زيرا تا زمانيكه مخاطره نكني نخواهي توانست از شكوه نهفته زندگي ات آگاه شوي. و قتي مخاطره مي كني، زندگي ات براي نخستين بار تا نهايت خود شكوفا مي شود...اشو

شکرگزارباش

تا جاي ممكن،‌ شكرگزار هستي باشيد؛ ‌نه تنها به خاطر موهبتهاي بزرگ، ‌بلكه براي چيزهاي كوچك. ما هيچ حقي نسبت به هستي نداريم. پس هرچه داده مي شود، يك نعمت است.

 

شكرگزاري و سپاس را بيشتر كنيد.. بگذاريد كه شيوه شما شود. از همه سپاسگزار باشيد. اگر كسي شكرگزاري را درك كند، به خاطر چيزهاي مثبت و هم چنين براي چيزهايي كه مي توانست تحقق پذيرد، شكرگزاري مي كند و اگر محقق نشد،‌ بازهم شكر مي گذارد. وقتي كسي به شما كمك مي كند، تشكر مي كنيد. اين فقط آغاز راه است. سپس شكر مي كنيد كه كسي به شما آسيب نرسانده است، در حاليكه ممكن بود چنين شود.

وقتي احساس شكرگزاري را درك كنيد و اجازه دهيد در عمق وجودتان بنشيند، ‌براي همه چيز شكرگزار مي شويد. هرچه شكرگزارتر باشيد، ‌كمتر شكوه و شكايت مي كنيد. وقتي شكوه و شكايت ناپديد مي شود، فلاكت و شكايت در كنار هم اند. فلاكت در شكايت و ذهن شكايت گزار لنگر انداخته است. فلاكت در كنار شكرگزاري غير ممكن است و اين يكي از مهم ترين رازهايي است كه بايد آموخت...اشو