همیشه جاری بمان

زندگی یك سفر است. به زیارت رفتن است. زندگی ایستا نیست، پویاست. پیوسته در حال حركت به سوی ناشناخته است. اما ما به دلیل ترسمان به شناخته و آشنا می چسبیم و زندگی را از حركت باز می داریم. آزادش نمی گذاریم تا شتابان به سوی ناشناخته روان شود و رقص كنان به سوی دریا برود.

زندگی چون یك رودخانه است اما ما آنرا به مرداب تبدیل می كنیم. و مرداب شدن، عین مرگ است. رودخانه ماندن، زنده ماندن است. مرداب هیچگاه به جایی نمی رسد. فقط خشك می شود. گل آلودتر، كثیف تر و متعفن تر می شود، زیرا راكد است. نمی تواند تازه بماند. نمی تواند زلال بماند. رودخانه است كه زلال، تازه و روان می ماند. زندگی لذت آفرین است، زیرا همیشه چیزی شگفت آور در انتظار توست- بعد چه اتفاقی خواهد افتاد؟

هر لحظه زندگی شگفت آور است. زندگی یك شگفتی و یك معمای بی پایان است. رازی است كه هیچ آغاز و پایانی ندارد. اما تو باید رودخانه باقی بمانی. باید بدون هیچ ترسی، بدون واماندن در جایی همچنان حركت به سوی دریا را ادامه دهی.

همیشه جاری بمان! هرگز مگذار راكد شوی- پویا بمان، جوان بمان. جسم تو ناگزیر روزی پیر می شود اما روح تو ناگزیر از پیر شدن نیست. روح فقط زمانی پیر می شود كه ما بگذاریم پیر شود.

مرگ پایان نیست، آغاز است. دروازه جدیدی است كه به روی تو گشوده می شود

و

هر لحظه را چنان زندگی کن که گویی واپسین لحظه است،همه چیز را به مخاطره بیفکن و جانانه خطر کن !

آنگاه زندگی آنچنان معجزه ای خواهد شد که به حیرت می آیی..هر ذره با زندگی به رقص در خواهد آمد،

هر چیز پیغامی می شود، هر گل به تورات گیتا یا قرآنی بدل خواهد شد، هر ستاره در آسمان گواه کافی خواهد شد که زندگی صرفاً ماده نیست هر تجربه از زیبایی، ثابت خواهد کرد که زندگی چیزی بیش از ماده است،،

هر حیرت تو یک عبادت خواهد بود...اشو

به چشمها اعتماد کنید

هرگز چيزي را كه خودتان تجربه نكرده ايد،‌ باور نكنيد. هرگز در هيچ موردي تعصب به خرج ندهيد؛‌ جتي اگر تمام دنيا بر آن تاكيد دارد.

كبير،‌ عارف معروف هند گفته است:‌ « هرگز گوشها را باور نكنيد،‌ بلكه فقط به چشمها اعتماد كنيد. هرچه مي شنويد، كذب است. هرچه ديده ايد حقيقت است. »‌ 

اين سخن كبير را بايد پيوسته به ياد داشت؛ ‌زيرا ما انسان ها تمايل داريم آنچه را كذب است، به زبان آوريم. ما قسمتي از اين دنياي ديوانه هستيم و اين ديوانگي درون يكايك انسانها وجود دارد. اجازه ندهيد بر شما حكمراني كند. بايد پيوسته اين را به ياد داشت. پذيرفتن تعصبات و قضاوتها، بسيار راحت و آسان است. بهايي بابت آنها نمي پردازيد. در حاليكه حقيقت پر خرج و گرانبهاست و بايد بهاي زيادي بر آن بپردازيد. در واقع بايد كل زندگي تان را گرو بگذاريد. آنگاه به حقيقت مي رسيد و فقط حقيقت، رهايي بخش است.

با نگريستن به ساير مردم و كاركرد ذهن آنها،‌ هميشه به ياد داشته باشيد كه همان نوع ذهنيت، ‌ذهن شما را برمي انگيزد، با شما مجادله مي كند و مي كوشد شما را متقاعد كند. فقط به آن بگوييد: ‌«‌ من خودم تصميم خواهم گرفت. من هنوز زنده هستم و مي توانم با هرچه لازم است،‌ روبرو شوم...اشو

اشو چگونه می توانم عادت پرخوری را ترک کنم؟

باگوان در گذشته من سعی داشتم تا وزنم را اضافه کنم.چگونه می توانم عادت پرخوری را ترک کنم؟

    حدود دو هفته پيش مرد جوانی در يکی از گردهمايی ها به نزد اشو رفت و از او دربارهء عادت بد پرخوری اش سوال کرد.اشو به او پيشنهاد کرد که غذايش را با دقت و توجه بيشتری بجود,حداقل چهل مرتبه برای هر لقمه,او نيز زمان مشخصی را در هر روز برای صرف غذا با اين روش اختصاص داد.پس از مدتی به اشو گزارش داد که,من غذايم را به آرامی می جويدم و اين امر در ابتدا بسيار کسل کننده به نظر می رسيد,ولی پس از مدتی دريافتم که مشکل اصلی غذا نيست.

 اشو,

   بسيار عالی است.اگر به درستی بجويد غذا هرگز مشکل اصلی نخواهد بود,چون جسم شما را کاملاً ارضاء خواهد کرد.اگر غذا را درست نجويد و فقط شکم خود را پر کنيد بدنتان  به گونهء مناسبی تغذيه نخواهد شد و درخواست غذای بيشتری می کند.شما نيز به پر کردن شکمتان ادامه خواهيد داد.از بدنتان همانند يک کيسه استفاده نکنيد,بدن خورجين و يا کيسه نيست بلکه بسيار قابل ستايش است.
   عمل جويدن را فقط می توانيم در دهان انجام دهيم,در معده دندانی وجود ندارد.پس هنگامی که غذا را بلعيديد ديگر جويده نخواهد شد و شما درحقيقت يک مسئوليت اضافی را به معدهء خود تحميل کرده ايد که به مرور زمان تبديل به معضل بزرگی خواهد شد.افرادی که درست غذا نمی خورند پرخوری می کنند و افرادی هم که درست و با توجه عميق غذا می خورند هيچ وقت بيشتر از نيازشان مصرف نخواهند کرد.درنتيجه بدن به طور کامل عملکرد خود را انجام خواهد داد و هرموقع که مشغول غذا خوردن باشيد شما را آگاه می کند که ديگر کافی است و نبايد بيش از اين بخوريد
   اگر به درستی غذا بخوريد زمان غذا خوردنتان افزايش خواهد يافت.غذايی را که مثلاً در يک ساعت می خورديد حالا چهار ساعت طول می کشد,چون بايد آنرا چهل مرتبه بجويد.
   هيچ کس حوصله ندارد تا چنين زمانی را به غذا خوردن اختصاص بدهد و به همين دليل در ابتدا برايت کسالت آور بود.سه يا چهار ساعت غذا خوردن واقعاً خسته کننده است.
   عامل ديگری نيز در غذا خوردن شما دخيل است.زمانی که چيزی را فرو می بريد اين حرکت نوعی تهاجم و عصبانيت است.دندانها,خشن ترين قسمت بدن می باشند و در واقع بخشی از ميراث حيوانيتان می باشند.وقتی حيوانات حالت تهاجمی داشته باشند گاز می گيرند.پنجه و دندان تنها وسيلهء تهاجمی آنهاست.پس هنگامی که زياد بجويد خشونت بسيار زيادی نيز در وجودتان ارضاء خواهد شد.يک جوندهء خوب کمتر حالت پرخاشگری و تهاجم خواهد داشت,چون با وجود اين تمرين دندانها,خشونت در درونتان آزاد خواهد شد.انسانی که بدون درست جويدن فقط می بلعد خشن خواهد بود.
   به خاطر داشته باشيد که عصبانيت,مرحله ای از خشونت است,مرحلهء فعال آن,و اندوه نيز مرحلهء ديگری است,مرحلهء غير فعال.آيا تا به حال به اين نکته دقت کرده ايد؟عصبانيت می تواند بی درنگ به اندوه بدل شود و متقابلاً اندوه نيز می تواند به عصبانيت تبديل شود,آنها خيلی از يکديگر فاصله ندارند.زمانی که فقط شکمت را از غذا پر می کردی عصبانيت و خشونت حضور داشتند و حالا داری سعی می کنی تا درست بجوی.عصبانيت و خشونت به آرامش تبديل می شوند ولی اندوه باقی می ماند.اما اگر به اين کار ادامه دهی آرام,آرام اندوه نيز ناپديد خواهد شد و احساس تکامل و شادی خواهی کرد پس ادامه بده...اشو